Soms kak je gewoon even in.
Bij mij voelde het precies zo.
Wat ooit begon als een geintje met een stappenteller, groeide uit tot iets veel groters dan bewegen alleen. Wandelen gaf me rust in mijn hoofd, ruimte in mijn lijf en het gevoel dat ik weer bij mezelf thuiskwam.
Samen met mijn vriendin wandelde we door elke straten, verschillende stranden en door bossen! Heerlijk!! Het werd een gezonde verslaving!
Tot ik het kwijtraakte.
Ik liep nog wel. Met mijn hondje. Een rondje om. Maar niet meer écht. Niet met aandacht. Niet met het gevoel: dit doe ik voor mij.
Mijn hoofd werd voller. Mijn lijf zwaarder. En mijn benen, die door lipoedeem extra aandacht nodig hebben, voelden steeds stroever en gevoeliger.
Ik wist beter.
Maar weten en doen zijn twee verschillende dingen.
“Ik ben te moe.”
“Vandaag even niet.”
“Morgen pak ik het weer op."
"Ik heb er gewoon geen tijd voor"
Herkenbaar?
Ironisch genoeg ben ik gewichtsconsulente en leefstijlcoach.
Ik zou het goede voorbeeld moeten geven. Maar ik ben ook mens.
En inkakken hoort bij het leven. Dat mág.
De echte vraag is niet waarom het gebeurt, maar: hoe pak je het weer op? Hoe ga je er zelf mee om?
Voor mij begon (opnieuw) dat inzicht bij mensen zoals Masja De Jongh, die ik volg via social media. Zij wandelt elke dag - en is daar 30 kilo mee afgevallen. Maakt er leuke filmpjes van om de mensen enthousiast te maken.
Soms wordt je weer even wakker geschud.
Niet omdat zij me motiveerde met een groots plan, maar omdat ze iets simpels liet zien:
👉 Je wacht niet op motivatie.
👉 Je begint met doen.
Ik hoefde maar één ding te doen: naar buiten gaan.
Vijf minuten. Tien minuten. Meer niet.
Mijn hoofd protesteerde. Mijn conditie was weg.
Maar ik ging!!
En mijn lichaam reageerde meteen.
Mijn ademhaling werd rustiger en mijn lijf werd gewoon relaxed.
Slapen werd gelijk beter!
Door het wandelen kwam mijn bloedsomloop op gang, stress zakte en mijn lijf kreeg weer het signaal: het is goed, je mag bewegen.
En langzaam volgde mijn hoofd. Want het brein heeft uiteindelijk meer tijd nodig om het goed te vinden.
Elke stap gaf ruimte.
Elke wandeling — hoe kort ook — gaf energie.
En naarmate de tijd verstreek, begon ik nog iets te merken: mijn benen veranderden.
Ze werden lichter, slanker. De lipoedeem werd minder zichtbaar.
Lees: "minder zichtbaar". De lipoedeem gaat niet weg!!
Broeken gingen beter zitten. Zelfs naar een maat kleiner. Geen quick fix. Wel consistentie.
En wat een energie!!
Ik werd zelfverzekerd
Dat is wat beweging doet als je het vriendelijk en volhoudbaar inzet.
Geen perfect schema.
Niet per se een sportschool.
Wel structuur. Herhaling. Aandacht.
Je hoeft niet groots te beginnen.
Je hoeft niet alles tegelijk te doen.
Je hoeft alleen maar die eerste stap te zetten.
De rest volgt. Altijd!