Om sneller vooruit te komen, moet ik soms vertragen.
Dat is iets waar ik mezelf nog regelmatig aan moet herinneren. Want op de rem staan… dat voelt voor mij allesbehalve vanzelfsprekend. Sterker nog: ik vind het lastig. Heel lastig.
Elke keer weer, in het weekend of tijdens vakanties, neem ik me voor om het rustiger aan te doen. Niet alles vol te plannen. Mezelf wat ruimte te gunnen. En heel eerlijk? Soms lukt dat. Heel soms.
Dan zit ik ineens op zaterdag op de bank. Gewoon daar. Zonder dat ik ondertussen een berg was wegwerk of een lijstje in mijn hoofd afvink. Met mijn benen omhoog, terwijl dat stemmetje — je kent ’m vast — fluistert dat ik dingen mis, dat ik nuttig moet zijn, dat stilzitten eigenlijk niet mag.
Want stel je voor dat alles misgaat als ik even stop.
Stel je voor dat ik achter raak.
Tijdens het wandelen “doe” ik tenslotte al niks… dus dan kan ik toch niet óók nog echt rust nemen?
Ik heb dit moeten leren. Met vallen en opstaan.
Leren dat het echt — en ik bedoel écht — oké is.
En eerlijk? Ik oefen en leer het nog steeds.
Maar nu voel ik vooral dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik het mezelf steeds vaker gun. Niet perfect, niet optimaal, maar genoeg. Genoeg om op te laden. Om nee te zeggen als het me te veel wordt. En om te voelen dat het niet alleen mag, maar ook goed is om even helemaal bij mezelf te zijn.
Dat voelt als vrijheid.
En het is heerlijk.
Ik merk dat ik juist vooruitkom wanneer ik dit bewust doe. Dat er ruimte ontstaat in mijn hoofd. Dat rust me inzichten geeft die ik in de drukte nooit zou vinden. Nieuwe ideeën, nieuwe energie — ze komen vanzelf, zodra ik stop met duwen.
Ontspanning is voor mij geen extraatje meer.
Het hoort bij een gezonde manier van leven.
En dus…
blijf ik nog even zitten.
En geniet ik.
